Lanzarote werd ontdekt onder zeil — letterlijk: hier kwamen legendarische Feniciërs, middeleeuwse Genuezen en Normandische veroveraars aan — en zes eeuwen later is het nog steeds zeilersland. Zijn wateren zijn een perfect klaslokaal: betrouwbare alisios (passaatwinden), open zee zonder verraderlijke riffen en eersteklas jachthavens in Arrecife en Playa Blanca. Elke herfst leggen tientallen zeilboten onder Europese vlag hier aan voor de grote sprong: de oversteek van de Atlantische Oceaan. De kinderen van het eiland leren zeilen op een Optimist in de baai van Arrecife, bezoekers huren catamarans met schipper voor de perfecte dag — Papagayo, ankeren, tonijn aan boord — en romantici blijven aan de horizon zoeken naar de silhouet van een oud zeilschip. Hier is een zeil hijsen een afspraak maken met de geschiedenis.
Er zijn eilanden waar zeilen een sport is; op Lanzarote is het de oorspronkelijke taal. Alles wat dit eiland in tweeduizend jaar bereikte, kwam voortgeduwd door de wind: de oude schepen die handeldreven met de majo's, de expeditie van Lancelotto Malocello, de karvelen van de verovering, de brikken van de zout- en cochenillehandel. De alisio — die noordoostenwind, betrouwbaar als een klok — was eeuwenlang de snelweg naar binnen en naar buiten. Vandaag heersen motoren in het transport, maar de cultuur blijft: weinig Europese wateren bieden zulke nobele omstandigheden om het hele jaar door te zeilen.
De huidige nautische kaart heeft drie hoofdsteden. Marina Lanzarote, in Arrecife, is de stadshaven: een internationaal gewaardeerde scheepswerf en steigers waar elke herfst zeilboten uit half Europa in de rij staan voor het avontuur van hun leven — de oversteek van de Atlantische Oceaan. De Canarische Eilanden zijn de klassieke laatste stop voor de sprong naar Amerika, dezelfde logica als de zeevaarders van vijf eeuwen geleden, en op de kades hang je de sfeer van kaarten, proviandlijsten en blije zenuwen. Marina Rubicón, in Playa Blanca, is de elegante van het zuiden: eigen regatta's, een zeilschool en de meest complete charter-vloot. En Puerto Calero maakt het trio compleet met zijn sportieve stempel. Eromheen houden de zeilclubs — met de eeuwenoude Real Club Náutico de Arrecife als decaan — de kweekvijver levend: op vrijdagmiddagen vult de baai van Arrecife zich met piepkleine witte zeiltjes, jongens en meisjes van het eiland die op de Optimist leren wat hun overgrootouders van vak wisten.
En de bezoeker? Die krijgt de zee in elk formaat geserveerd. Het topplan zijn de zeiltochten naar Papagayo: catamarans die vertrekken uit Puerto del Carmen of Playa Blanca, ankeren in de turquoise baaien, en mensen terugbrengen naar de haven die gelukkiger zijn en net iets zouter. Wie kan zeilen, kan een zeilboot huren met of zonder schipper en de droomroute maken: de kust van Timanfaya vanaf zee — de lavastromen die in de Atlantische Oceaan vallen —, of de oversteek naar El Río om voor anker te slapen tegenover La Graciosa (met de parkvergunningen in orde). En wie echt wil leren, vindt erkende scholen waar je diploma's haalt bij de beste leraar die er is: een constante alisio die nooit de les afzegt.
Een aandachtspunt voor het oog: vanaf elke klif aan de oostkust zie je bij zonsondergang de zeilen terugkeren naar de haven, met de wind in de rug. Het is precies hetzelfde beeld — echt precies hetzelfde — dat de majo's, de piraten en de zoutwerkers zagen. Sommige ansichtkaarten hoeven niet vernieuwd te worden.