Driehonderd jaar lang was zeilen op de horizon zien het slechtste nieuws denkbaar. Lanzarote — de eerste tussenstop tussen Europa, Afrika en Amerika — was het Canarische eiland dat het zwaarst te lijden had onder piraten en kapers: Barbarijse zeerovers uit Algiers, Engelsen, Fransen. In 1586 plunderde de kaper Morato Arráez Teguise met zo veel geweld dat een straatje sindsdien het Callejón de la Sangre (Bloedsteegje) heet. In 1618 zette een Algerijnse vloot duizenden mannen aan land; de bevolking verstopte zich in de Cueva de los Verdes, en bijna duizend eilandbewoners werden uiteindelijk als slaaf verkocht in Noord-Afrika. Van die angst resteren de kastelen die je vandaag fotografeert — en een piratenmuseum hoog boven Teguise. Dit is het volledige verhaal.
De geografie die tegenwoordig het geluk van Lanzarote is, was eeuwenlang zijn ongeluk. Het eiland was het eerste Canarische land op de route vanuit Europa en de Middellandse Zee, het dichtst bij de Barbarijse kust, en het slechtst verdedigd: geen bergen om je te verbergen, waterputten en zoutpannen zichtbaar vanaf zee, en iets dat op de slavenmarkten van Noord-Afrika duur werd betaald — mensen. Tussen de zestiende en achttiende eeuw beleefde elke generatie Lanzaroteños minstens één grote aanval. De kronieken registreren er tientallen.
Twee data doen meer pijn dan de rest. De eerste, 1586: de Barbarijse kaper Morato Arráez landde met honderden mannen, nam de hoofdstad — Teguise — in en onderwierp haar aan een brute plundering. De overlevering situeert in een steegje naast de kerk de slachting van de bewoners die niet konden vluchten: sindsdien heet het Callejón de la Sangre, en de naam staat nog op de plaquette, opdat het niet vergeten wordt. De tweede, mei 1618: de grootste piraatinvasie in de geschiedenis van de Canarische Eilanden. Een Algerijnse vloot van tientallen schepen en duizenden mannen landde methodisch en met alle tijd op het eiland. De bevolking vluchtte naar haar eeuwenoude, geheime toevluchtsoord: de Cueva de los Verdes, de vulkanische tunnel waarvan de galerijen honderden mensen met hun dieren konden verbergen. Deze keer was het niet genoeg. De aanvallers blokkeerden de ingangen en, na dagenlang belegerd te zijn, werden ongeveer duizend eilandbewoners — op een eiland met misschien maar een paar duizend inwoners — ingescheept en verkocht op de slavenmarkten van Algiers. Jarenlang betaalden families en religieuze ordes losgeld om de gevangenen een voor een terug te halen.
Het eiland antwoordde zoals het kon: in steen. Op de vulkaan Guanapay, met uitzicht op alle wegen naar Teguise, werd het kasteel Santa Bárbara versterkt; in de haven van Arrecife beschermde het kasteel San Gabriel de ankerplaats, en later voltooide San José de verdediging. De torens gaven rooksignalen zodra er verdachte zeilen opdoken, en de bewoners repeteerden de vlucht zoals we tegenwoordig een brandoefening doen. Zelfs de stedenbouw gehoorzaamde aan de angst: de hoofdstad lag landinwaarts, juist om uren waarschuwingstijd te winnen, en veel huizen verborgen hun rijkdom achter sobere gevels.
Vandaag is die nachtmerrie erfgoed. Het kasteel Santa Bárbara herbergt — heel logisch — het Museo de la Piratería (Piratenmuseum); San Gabriel houdt nu toezicht op de wandelaars op de Puente de las Bolas; en de Cueva de los Verdes vertelt haar bezoekers dat ze, voordat ze een geologische attractie was, de schuilplaats was die duizenden levens redde. Wanneer je op een marktzondag door Teguise wandelt, stap dan het Callejón de la Sangre in en sta tien seconden stil. Dit vriendelijke eiland betaalde eeuwenlang een hoge prijs voor de schoonheid van te liggen midden in alle routes.