Lanzarote to mała wyspa z ogromnym morzem. Otacza ją ponad dwieście kilometrów wybrzeża i żaden punkt wyspy nie leży daleko od szumu Atlantyku. Ale tym, co czyni to wybrzeże wyjątkowym, jest różnorodność: w ciągu jednego dnia można przejść od turkusowego spokoju do dzikiego oceanicznego dramatu.
Na południu, ukryte na końcu gruntowej drogi biegnącej przez chroniony park naturalny, zatoczki Papagayo są pocztówką, którą pamięta każdy: półksiężyce złotego piasku wtulone między wulkaniczne cyple, z czystą, spokojną, płytką wodą we wszystkich odcieniach błękitu. To łagodne oblicze Atlantyku — idealne do pływania, snorkelingu i długich, leniwych popołudni.
Północne wybrzeże opowiada inną historię. W Famara ogromna plaża ciągnie się kilometrami u stóp ściany sześciusetmetrowych klifów, a te same pasaty i fale, które niegdyś izolowały Lanzarote, dziś przyciągają surferów z całego świata. Dzięki równym, niezawodnym falom okolica zyskała renomę jednej z wielkich europejskich szkół surfingu: początkujący łapią pierwsze fale na białej pianie, podczas gdy na pobliskich rafach doświadczeni surferzy ścigają jedne z najpotężniejszych fal Atlantyku. Windsurferzy i kitesurferzy mają własne świątynie na wschodnim wybrzeżu, gdzie stały wiatr wieje niemal przez cały rok.
Dalej od brzegu przygoda trwa. Po drugiej stronie wody, naprzeciw Órzola, leży La Graciosa — od 2018 roku oficjalnie ósma z Wysp Kanaryjskich — miejsce piaszczystych ulic, bez asfaltu, z plażami jak z końca świata. Kanał między obiema wyspami, El Río, osłaniają klify; jest usiany łodziami, a promy i katamarany przecinają go codziennie.
A sama woda jest zaproszeniem: łagodna przez cały rok, chłodniejsza i orzeźwiająca wiosną, najcieplejsza wczesną jesienią. Kajaki suną wzdłuż wybrzeża, żaglówki kładą się w pasatach, deski SUP prześlizgują się nad wulkanicznymi rafami. Na wyspie zrodzonej z ognia to ocean wyznacza rytm każdego dnia.