Największy rezerwat przyrody Lanzarote to ten, którego nie widać z plaży. Pod powierzchnią wulkaniczna geologia wyspy trwa dalej: lawowe rafy, łuki, jaskinie i ściany czarnej skały, omywane czystą atlantycką wodą tak przejrzystą, że widoczność sięga często trzydziestu metrów. Dla nurków i miłośników snorkelingu to jeden z najwspanialszych podwodnych placów zabaw w Europie.
Obsada jest niezapomniana. Ławice barwnych wargaczy i garbików unoszą się nad rafami. Kanaryjskie papugoryby — ukochana vieja — skubią skały błyskami szarości i czerwieni. Graniki wypatrują ze swoich grot, ośmiornice zmieniają kostium w trakcie pływania, a węgorze ogrodowe kołyszą się jak trawa na piaszczystym dnie. Płaszczki suną obok niczym powolne ptaki: orlenie, zwyczajne ogończe i — przy odrobinie szczęścia — pełna gracji płaszczka motylowa. Wody Lanzarote są też jednym z ostatnich bastionów anioła morskiego — rzadkiego, łagodnego rekina dennego, który stał się symbolem ochrony morza na Kanarach; zobaczyć go odpoczywającego na piasku to spełnienie marzeń nurków z całego świata.
Na północy, wokół La Graciosa i wysepek archipelagu Chinijo, rozciąga się jeden z największych rezerwatów morskich Europy — sanktuarium, w którym kwitnie życie ptaków morskich, ryb i morskich ssaków. Na otwartej wodzie między wyspami delfiny często towarzyszą rejsom, a Prąd Kanaryjski przynosi czasem żółwie, dryfujące obok jak małe, niespieszne łodzie podwodne.
No i jest jeszcze muzeum. U wybrzeży Playa Blanca, na głębokości około dwunastu metrów, powstało w 2016 roku Museo Atlántico — pierwsze w Europie podwodne muzeum rzeźby: setki ludzkich postaci naturalnej wielkości powoli zamieniają się w sztuczną rafę, odwiedzaną równie chętnie przez płaszczki i barrakudy, jak przez nurków.
Czy odkrywa się go z butlą, z rurką, czy z pokładu łodzi ze szklanym dnem, przesłanie podwodnego świata Lanzarote pozostaje to samo: wyspa nie kończy się na linii brzegu. Jej najbardziej sekretne krajobrazy dopiero się zaczynają.